جت های سیاهچاله ای فراتر از محدودیت های فیزیکی با دمایی بیشتر از ۱۰ تریلیون درجه

اختر شناسان با استفاده از یک تلسکوپ رادیوی  در حال چرخش پیوسته با چهار تلسکوپ رادیویی در زمین به بالاترین وضوح یا به بهترین وضوحی که تاکنون ایجاد شده بود دست یافته اند.این دسترسی رازهایی هایی را که برای درک پیشرفته کوازارها و سیاهچاله و هسته های مرکز کهکشان داده بود فراهم کرد.

دانشمندان با ترکیب تلسکوپ روسی استرون با چهار تلسکوپ روی  زمین بنامهای گرین بانک در وریجینیای غربی،آرایه بزرگ در نیومکزیکو تلسکوپ افلسبرگ در آلمان و صدخانه آرسیبو در پورتوریکو یک تلسکوپ مجازی با طول بیشتر از ۱۰۰۰۰۰ مایلی ایجاد کردند آنها بروی یک سیسم کوازاری تمرز کردند که در فاصله دو میلیارد سال نوری قرار دارد،و بنام  3C 273 خوانده می شود وجت های بزرگی از ماده را در سرعت نور حرکت می دهد،این جت های قدرتمند اشعه های رادیویی را ساطع می کنند.سیگنال های دریفات شده از  3C 273به یک آنتن در گرین بنک انتقال داده می شود و در آنجا ثبت می شود سپس از طریق اینترنت به روسیه منتقل و با داده های سه تلسکوپ دیگر ترکیب می شود و تصاویری با وضوح بالا از 3C 273 به دست می آید.

حالا چگونه نور مانند اشعه می تواند باشد،در هر حال ایده ای است که توسط فرآیند های فیزیکی محدود است،این محدودیتی که دانشمندان فکر می کردند یک صد میلیارد درجه است،دانشمندان زمانی که دماسنج سیستم زمینی دمایی بیش از ده تریلیون درجه را نشان داد شگفت زده شدند.

تنها سیستم فضایی زمین می تواند این درجه را نشان دهد،و حالا ما تجسم می کنیم که چگونه این محیط می تواند این درجه از دما را به خود داشته باشد،این نتیجه یک تضاد مهم بین دانسته های ما از جت های کوازاری است.

همچنین مشاهدات برای اولین بار نشان داد،زیر بنا می تواند سبب پراکندگی موج های رادیویی مواد بین ستاره ای در کهکشان راه شیری ما باشد.

این  شبیه آشفتگی است که در هوای بالای شعله شمع رخ می دهد،ما هرگز قادر نبودیم که یک آشفتگی فرا کهکشانی را قبلا مشاهده بکنیم.

 در سال 1963، مشاهدات ستاره شناس مارتن اشمیت از دانشگاه صنعتی کالیفرنیا از طیف نور از3C 273   در فاصله دور به رسمیت شناخته شد.یک رمز را در باره کوازار ها حل کرد،کشف او نشان داد ه این اشیا در حال ساطع کردن مقدار عظیمی از انرژی هستند و مدل های امروزی از تشعشعات قدرتمند رانده شده از انرژی بزرگ گرانشی از سیاهچاله ها را رهبری کرد.

این وضوح شگفت انگیز یک ابزار جدید را به ما برای کاوش نه تنها محیط شدید اطراف سیاهچاله های دور را ده است،بلکه ماده را در کهکشان میزبان را می توانیم تشخیص بدهیم.

تصویر مشاهدات اشعه ایکس در بالای تصویر جزئیات مهمی را از جت های قدرتمند که از کوازار 3C 273  پرتاب می شوند را با اشعه ایکس درون ناحیه بین 3C 273  هسته و آغاز جت به نمایش می گذارد،جت های قدرتمندی که توسط کوازار رانده می شود،برای مد طولانی برای دانشمندان گیج کننده بوده است.از جمله دیدن جریان های دودی شکل ماده که از هسته کوازار رانده می شوند،بیشترین تلسکوپ نوری و تلسکوپ های اشعه ایکس اولیه مشاهدات ناسازگاری را از ابرهای گازی قلمبه داشته اند،این داده های اخیر چاندرا یک جریان پیوسته اشعه ایکس را در      3C 273  از هسته مشاهده کرده است که می تواند بطور مستقیم از فرآیند های فیزیکی این جت های قدرمتند ناشی مشادهده شده باشد.

منبع: dailygalaxy.com

  
نویسنده : رامین فخاری ; ساعت ٢:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٥/۱/۱۱

یک سیاهچاله تا چه اندازه می تواند رشد بکند؟

سیاهچاله های مرکز کهکشان ها قبل از اینکه دیسک گازی آنها وابسته به خودشان را از دست بدهند می توانند تا پنجاه میلیارد برابر جرم خورشید متورم شوند .
پروفسور آندرو کینگ از دپارتمان فیزیک و ستاره شناسی دانشگاه لستر می گویدسیاهچاله های مرکز کهکشان در اطراف خود نواحی دارند که گاز به دیسک های در حال چرخش ته نشین بشود.
این گاز می تواند انرژی خود را به داخل سیاهچاله بریزد و آن را تغذیه بکند اما حلقه ها خود بی ثبات و مستعد به ریخته شدن به درون ستاره ها می شوند.
پروفسور کینگ محاسبه کرد که سیاهچاله های بزرگ یک دیسک در حال تشکیل را در لبه خود نگه خواهند داشت،که در آینده رقمی حدود 50 میلیارد برابر جرم خورشید را خواهند داشت.
مطالعات پیشنهاد می دهد که رشد سیاهچاله بدون دیسک متوقف خواهد شد به این معنی که جرم 50 میلیارد برابر خورشید بیشترین مقدار خواهد بود.تنها راهی که آن می تواند بزرگتر بشود این است که به درون یک سیاهچاله بزرگتر سقوط بکند و با آن ادغام شود.
پروفسور کینگ گفت اهمیت اکتشاف این است که ستاره شناسان سیاهچاله ای را با حداکثر مقدار گاز ،با مشاهده مقدار زیادی اشعه ساطع شده از حلقه احاطه شده توسط گاز یافتندمحدودیت جرم آن به این معنی است که نمی تواند جرمی بزرگتر را از آن را بگیرد که ما می دانیم زیرا آنجا نباید یک حلقه نورانی وجود داشته باشد.
وجود سیاهچاله های بزرگتر امکان پذیر است مثلا یک سیاهچاله با حداکثر جرم می تواند با یک سیاهچاله بزرگتر ادغام بشود و یک سیاهچاله بزرگتر از سیاهچاله های کنونی را بسازد،اما هیچ نوری نباید در این ادغام تولید بشود،و ادغام بزرگتر سیاهچاله ها نمی تواند دیسک گازی درخشان را منجر بشود.
با این حال یک احتمال دیگر برای تشخیص آن از راهای دیگر وجود دارد مثلا به وسیله اثر لنز گرانی نور اشعه خم بشود و یا شاید در آینده با استفاده از امواج گرانشی ساطع شده از ادغام آنها که در نظریه نسبیت عمومی پیش بینی بشوند بتوان آنها را تشخیص داد.

منبع astronomynow.com

  
نویسنده : رامین فخاری ; ساعت ٤:٤٢ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/٩/٢٩

طوفان ستاره ای در اطراف یک سیاره کوچک

اختر شناسان با استفاده از داده های تلسکوپ اسپیتزر و کپلرناسا موفق شدند طوفان بسیار بزرگ را در یک ستاره کوچک سرد بنام W1906 + 40، مشاهده بنمایند.
طوفان شبیه لکه بزرگ قرمز رنگ مشتری است،و اندازه طوافان هم اندازه زمین است و امواجی بزرگتر از اندازه زمین را تولید می کند.
این ستاره متعلق به نوعی ستاره بنام کوتوله L است،بعضی از کوتوله های L فیوز ستاره ها نامیده می شوند زیرا تنها تنها نور خورشید را تولید می کنند،در حالی که کوتوله های قهوه ای نیز بعتوان ستاره های نافرجام برای عدم همجوشی هسته ای شناخته می شوند.درجه حرارت این کوتوله 3500 درجه فارنهایت است،سطح آن سوزان و داغ است اما نسبت به ستاره ها سرد است.کوتوله های L از مواد معدنی خالی هستند.

کپلر سیاره ها را با مشاهده نرخ های پایین نور زمانی که سیاره از جلوی ستاره اش عبور می کند تشخیص می دهد،در این مورد دانشمندان نرخ های پایین نور ستاره ای را که از ستاره ها نبود تشخیص دادند،که شبیه لکه های خورشیدی،خورشید ماست که در نتیجه میدان های مغناطیسی زمانی که به دور ستاره می چرخیدند متمرکز شده اند بود.
مشاهدات تلسکوپ فضایی اسپیتزر که نور مادون قرمز را تشخیص می دهد،یک مسیر تاریک را دید که لکه ستاره مغناطیسی نبود،بلکه ابری بود که اندازه آن سه برابر زمین بود.طوفان در هر نه ساعت به دور ستاره می چرخد.مادون قرمز اسپیتزر دو طول موج مهیا شده در لایه های امسفر را با مشاهدات داده های کپلر در نور مرعی تشخیص داد که حضور طوفان بود.
در حالی که طوفان در طول موج های مختلف متفاوت به نظر می رسد،اختر شناسان می گویند اگر ما می توانستیم با یک سفینه فضایی به آنجا صفر کنیم،آن باید شبیه یک علامت تاریک در نزدیکی قطب بالایی ستاره است.
هدف تحقیقات برای مشاهده ستاره ها و کوتوله های قهوه ای دیگر در طول استفاده از سپیتزر و کپلر است،دانشمندان نمی دانند که طوفان های ستاره ای منحصر به فرد هستند یا عادی هستند و نمی دانند چرا هنوز ادامه دارد.
اختر شناسان JPL فکر می کنند که کوتوله های قخوه ای چند برابر اورانوس هستند،و محل طوفان های بزرگ حتی بزرگتر از نقطه بزرگ فرمز اورانوس هستند،با درخشندگی کافی.آنها نتیجه بعد از مشاهدات متوع روشن چندین کوتوله قهوه ای با اسپیتزر در کوتوله های قهوه ای حرکت ابر های گازی پرجرم را پیشنهاد می دهد.

کشف این طوفان دوسال تمام به طول انجامید و به گفته دانشمندان ابرها از شن و ماسه گرم،آهن مذاب یا نمک ساخته شده اند.

--------------

منابع dailygalaxy.com

NASA spots storm larger than Earth raging on tiny star


NASA Telescopes Detect Jupiter-Like Storm on Small Star

  
نویسنده : رامین فخاری ; ساعت ٩:٥٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/٩/٢٢

کهکشانی شبیه به اتم

کهکشان NGC 7252 یک کهکشان عجیب و غریب است که نتیجه تعامل بین دوکهکشان است که از یک میلیارد سال قبل آغاز شده و در فاصله 220 میلیون سال نوری در صورت فلکی لئو قرار دارد،و با الگو برداری سخنرانی رئیس جمهور آمریکا در 1953 به نام اتم برای صلح نیز صدا زده می شود که به خاطر ساختار حلقه مانند آن که شبیه الکترون ها و هسته مرکزی آن است به این نام نامگذاری شده است.دو کهکشان در حال حاضر وارد فاز حل شدن در یک دیگر هستند و دو هسته کهکشان به تازگی با هم ادغام شده اند.
در این کهکشان حلقه های بزرگ گاز و ستارگان در اطراف آن کهکشان را می سازند.دیسک چرخدنده ای کهکشان با پهنای 10000 سال نوری در حال چرخش در جهت مخالف آن است.ساختار بیرونی کهکشان به احتمال زیاد از گرد و غبار ستاره ای به سمت بیرون پرتاب شده تشکیل شده است.
کیهان شناسان به تازگی حدود 40 خوشه روشن و جوان کروی شامل میلیون ها ستاره جوان آبی درخشان را که عمری بین 50 تا 500 دارند را مشاهده کرده اند.

منابع این نوشته

spacetelescope.org

NGC 7252: Hubble Captures Image of Atoms for Peace Galaxy

.rolfolsenastrophotography.com

  
نویسنده : رامین فخاری ; ساعت ٥:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/٩/۱٩

کشف میدان های مغناطیسی به دور خورشید

بیشتر مردم فکر می کنند که سیاهچاله ها خلاهای غول پیکرتمیز کننده ای هستند که هر چیزی را در اطراف خود بی خورند،اما سیاهچاله های غولپیکر مرکز کهکشان ها بیشتر به موتور های کیهانی شباهت دارد که انرژی را از ماده مادی به اشعه ای که می تواند با تمامی ستاره های اطراف ترکیب شود تبدیل کند،اگر سیاهچاله بچرخد می تواند جت های قدرتمندی که که ماده را به هزاران سال نوری پرتاب می کند ایجاد کند و به کهکشانها شکل دهد،این سیاهچاله ها از طریق میدان های مغناطیسی نیروداده می شوند.
درک این میدان های مغناطیسی دشوار است،هیج کس قادر به حل میدان های مغناطیسی در اطراف ساهچاله ها نشده بود.
حدس زده شده است که این میدان های مغناطیسی وجود دارند ولی کسی آنها را تا کنون ندیده بود،داده های ما تئوری ما یک دهه بروی مشاهدات مستحکم از زمین است.
این شاهکار با استفاده از مشاهدات تلسکوپ افق رویداد که یک شبکه جهانی از تلسکوپ های رادیویی مرتبط به هم از بزرگترین تلسکوپهای اندازه زمین است به دست آمد است،در حالی که تلسکوپ های بزرگتر جزئیات بالا را می توانند فراهم کند،این تلسکوپ می تواند ویژگی ها کوچکتر از 15 میکروثانیه را حل و فصل کند.
چنین وضوحی مورد نیاز است زیرا یک سیاهچاله فشرده ترین شی در فضا است،سیاهچاله مرکزی کهکشان راه شیری Sgr A وزندی حدود 4 میلیارد برابر خورشید ما را دارد و دهانه افق رویداد آن تنها 8 میلیون مایل یعنی کوچکتر از مدار چرخش عطارد است و در 25000 سال نوری از ما واقع شده است،و این اندازه به کوچکتر از 10 میکروثانیه قوسی ارتباط دارد،گرانش شدید سیاهچاله ها نور را به دام می اندازد و افق رویداد آن را بزرگ نمایی می کند،و بزرگ تر به نظر می رسد،این مقدار یک قوس 50 میکرو ثانیه ای است که توسط EHT قابل حل و فصل است.
تلسکوپ افق رویداد برای مشاهدات طول موج 1.3 میلی متری ساخته شده است،تیم اندازه گیری کرده است که نور بصورت خطی با بازتاب قطبی شده است.در مورد سیاهچاله مرکزی کهکشان ما قطبی شدن نور ساطع شده با الکترون های در حال چرخش به دور خطوط میدا مغناطیسی اتفاق می افتد که نتیجه نور مستقیم از آثار میدان مغناطیسی است.
Sgr A با یک دیسک ماده در حال چرخش به دور سیاهچاله احاطه شده است،دانشمندان میدان های مغناطیسی را را در نزدیکی سیاهچاله پیدا کرده اند که بی نظم هستند،با حلقه های چند تکه و بدون تاثیر شبیه اسپاگتی در هم تنیده شده است،در مقابل مناطق دیگر الگوهای بسیار سازمان یافته تری را نشان می دهد،که احتمال ایجاد جت در آنها زیاد است.آنها همچنین در یافتند که میدن مغناطیسی در مقیاس های زمانی کوتاه تر از 15 دقیقه نوسان می کند،یک بار دیگر اثبات می شود که مرکز کهکشان راه شیری یک مکان پویاتر از جایی است که قبلا تصور می شد.

منبع :phys.org

  
نویسنده : رامین فخاری ; ساعت ٩:٥٩ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/٩/۱۸

مورچه عسل!

مورچه گلدان عسل یا مورچه عسل به انگلیسی Honeypot ant نوعی مورچه است که در مناطق خشک سراسر جهان در استرالیا و مکزیک و آفریقای جنوبی آریزونا کلورادو یوتا و کالیفرنیا زندگی می کند.
این مورچه ها همانند زنبور شیره گیاهان را می مکند،و آنها را بصورت هضم نشده در معده خود تا خانه خود حمل می کند و شکم آنها به اندازه یک دانه انگور یا گیلاس بزرگ می شود،و بعدا این ذخیره غذایی مورد استفاده خود جاندار مورچه های دیگر و حتی سایر جانداران و انسان نیز قرار می گیرد.

 این مورچه ها بعد از ورود به زیر زمین یا لانه جانداران آویزان می شوند و در فصول دیگر مورد استفاده سایر مورچه ها قرار می گیرد.زمانی که کارگران در یک کولونی دست از کار می کشند از این مورچه ها تغذیه می کنند و یا آنها را به کولونی های دیگر می برند.ملکه این نوع مورچه ها در هر بار 1000 تخم می گذارد،و مورچه های تازه متولد شده تا 11 سال عمر می کنند.

منابع این نشته:

From Wikipedia, the free encyclopedia

 Honeypot ant

Honeypot Ants - Live food storage units

hugabug 5: Honeypot ants

Honeypot Ant: Meet the Insect That Looks Like Walking Grapes

  
نویسنده : رامین فخاری ; ساعت ٢:۳٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/٩/۱٢

پریدن مورچه ها

رفتار پریدن در مورجه ها بطور باور نکردنی نادر است،در یک مطالعه در دانشگاه کارولینای شمالی،از 326 گونه ورچه تنها سه نوع مورچه با استفاده از پاهای خود می پرند و سه نوع دیگر شناخته شده برای پرش از فکشان استفاده ی ککند،اما حالا می دانیم که یک گونه از این سه گونه از پاهای خود نیز برای پریدن استفاده می کنند.
مورچه ها از فک خود برای فرار از تهدید با غذا در زمانی که پرتاب می شوند بر خلاف جهت زمین استفاده می کنند.
مشخص شده است که مکانیسم پاهای ورچه به جاندار اجازه هدف گرفتن برای فرود در یک نقطه خاص را مشخص می کند،و مورچه از پرش بعنوان یک مکانیسم فرار استفاده می کند.مکانیسم پریدن در ورچه زمانی اتفاق می افتد که جاندار احساس مزاحمت بکند.در یک ازمایش در جزیره بورنئو مورچه بعد از به دام افتادن از پاهای خود برای پرش استفاده می کند.

  
نویسنده : رامین فخاری ; ساعت ۳:۱٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/٩/۱۱

قسمتی از آب زمین از ابتدا با آن بوده است.

آبها بیش از دو سوم از سطح زمین را پوشانده اند،اما منشا دقیق آنها هنوز یک راز است،دانشمندان برای مدت طولانی مطمئن نبودند که آب در سطح زمین شکل گرفته باشد و یا بعدا آمده باشد،شاید توسط شهاب سنگ ها و دنباله دارها حمل شده باشد،حالا دانشمندان دانشگاه هاوایی با استفاده از بزار میکروسکوپ یونی،سنگ هایی از جزیره بافین کانادا با شواهدی یافته اند که قسمتی از آبهای زمین از ابتدا با آن بوده است.
میکروسکوپ یونی به محققان اجازه می دهد که بروی دقایق تکه یخ ها در درون این سنگ های مهم علمی تمرکز کنند و مقدار ناچیزی از آب را در نسبت هیدروژن به دوتریوم تشخیص دادند که سرنخ های با ارزش از منشا آب را ارائه می کند.
هیدروژن دارای جرک اتمی یک است،در حالی که دوتریوم که بعنوان هیدروژن سنگین شناخته شده است دارای جرم اتمی دو است، دانشمندان کشف کرده اند که این آب از انواع مختلف اجسام سیاره ای در منظومه شمسی هیدروژن از دوتریم جدا است.
سنگ های جزیره بافن در 1985 جمعاوری شده اند و دانشمندان زمان زیادی را صرف تجزیه و تحلیل آنها کرده اند،و دانشمندان حالا می دانند که این سنگ ها یک جز از عمق گوشته زمین هستند که به سطح زمین راه یافته اند و هرگز تحت تاثر ورودی های رسوبی پوسته زمین قرار نگرفته و از شکل گیری زمین دست نخورده باقی مانده اند،و از ابتدایی ترین سنگ هایی هستند که در سطح زمین یافت شده اند و آب موجود د آنها اطلاعات ارزشمندی از تاریخ آولیه زمین و جایی که آب از آن آمده است را به ما می دهند.
دانشمندان مقداری از این آب دوتریوم را یافته اند که به شدت نشان می دهد به زمین حمل نشده است،بلکه شکل گرفته است و سرد شده است.شامل مولکول های آبی است که به احتمال زیاد توسط گرد و غبار اطراف یک دیسک خورشید ما قبل از تشکیل سیارات به عمل آمده است و در طول زمان این گرد و غبار غنی از آب به آرامی به همدیگر کشید شده اند و به سیاره زمین شکل داده اند حتی اگر مقداری از آب در اثر فرآیند گرمایی تشکیل سیاره تبخیر و از دست رفته باشد آب به اندازه کافی برای شکل گیری زمین نجات یافته است.

منبع dailygalaxy.com

  
نویسنده : رامین فخاری ; ساعت ٧:٤٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٤/۸/٢۳

← صفحه بعد آرشیو نوشته های تارنما بصورت PDF